Als je die trein niet zou halen, zou je een klein kwartiertje moeten wachten op de volgende trein. Maar nee, veel Nederlandse treinreizigers kiezen er dan voor om ‘t op een hollen te zetten. Met hun ’s ochtends gesmeerde boterhammen en abonnementskrant in hun tas, rennen ze voor de trein. Bang zijn om tien minuten later bij hun bestemming aan te komen.

Dat is zoiets verdomde Nederlands. Rennen voor de trein omdat je met je drukke, bescheiden leventje geen minuut te verliezen hebt. Maar ondertussen op zondag tot diep in de middag uitslapen.

Dat is net zoiets als dat wij met z’n allen ons helemaal lam zuipen in ’t weekend, maar we drugs ineens heel ongezond en eng vinden.

Net als dat we allemaal precies volgens de regeltjes behandelt willen worden, maar niemand Joran van der Sloot een eerlijk proces gunt. We zien hem het liefst rotten in de Peruaanse gevangenis.

Zo ook gunt niemand de minister president een fatsoenlijk salaris. Dat Paul de Leeuw drie keer zoveel belastinggeld ontvangt, kijkt niemand naar om.

Niemand rijdt in Nederland in een pick-up, dat kan natuurlijk echt niet, want dat is slecht voor het milieu, vinden we dan. Maar ondertussen eet wel iedereen elke week ongegeneerd een biefstuk.

Iedere Nederlander denkt dat hij goed is in Engels, maar ondertussen downloaden we onze films stiekem met Nederlandse ondertiteling.

We hebben allemaal een torenhoge telefoonrekening, maar een zakje M&M’s in de bioscoop vinden we te duur.

Nee, dan loop ik liever op mijn gemak naar de trein.

De laatste keer dat mijn boeken bijvoorbeeld gekaft waren zal een jaar of twee geleden zijn geweest: ik had mijn zusje er maarliefst twee euro vijftig voor betaald. Boeken liggen door elkaar, op elkaar en in elkaar. Aantekeningen schriftjes moet ik onder het stof vandaan halen, en het laatste schoolcijfer dat ik netjes in mijn agenda heb genoteerd, daarvan zal de agenda waarschijnlijk allang zijn weggerot.

De motivatie om nog iets redelijks van mijn boekenplank te maken is dan ook allang verdwenen. Ik ga het niet meer opruimen. Binnen twee maanden hoop ik van school af te zijn, en dan gaat alles dat op mijn boekenplank ligt, inclusief de plank, op één groot vreugdevuur. Ik kan niet wachten.

Laatst vond ik namelijk zomaar, ergens bovenop een stoffige plank, een retro schrift van school. Voorop stond: ‘Joost Schreurs, groep 8a, Taal’ (Taal heette dat, ja. We hadden geen rare vreemde andere talen dan Nederlands, dus Nederlands heette gewoon Taal). Met grote verwachten sloeg ik de bladzijde open. En toen. Letters, zomaar, netjes aan elkaar. De hoofdletter S schreef ik heel raar. Ik werkte netjes. Ik las de eerste opdracht door.
Het was het begin van dat schooljaar. Op 4 september 2003, om precies te zijn, kreeg ik een opdracht voor het vak Taal. Een brief schrijven naar het blad privé. Hoe dat er uitzag.. ?

Mijn verbazing was groot. Fouten, netjes doorgestreept met potlood en liniaal. Onderaan een mooie krul. Met een beetje geluk heb ik hier nog een half uur over gedaan ook nog.
Dankzij deze mooie les Taal in groep acht kan ik nu nette brieven schrijven naar de privé.

Handig, zult u wellicht denken. Inderdaad. Maarrr helemaal niet zo goed voor schrijvers. Kan de entertainmentindustrie wel gaan lopen huilen, de boekenindustrie (Dé term van de jaren ’10, ik weet het zeker!) gaat echt helemaal kapot.
De artiesten zitten meer dan gebakken dankzij de concerten.
Hollywood heeft ook niks te klagen, de bioscoop blijft nog steeds koning.
En de game-industrie: grootse softwaremakers nintendo/sony/microsoft verdienen meer dan ooit aan hun hardware. Ook is het downloaden en het kunnen spelen van games veel moeilijker en kostbaarder dan boeken/muziek/films. Mensen met gedownloade games (mits ze online gaan) worden getrackt en keihard aangepakt.

Nog niks aan het handje, dus. Maar de boeken. Moeten schrijvers voortaan hun geld maar halen uit lezingen? Of hopen dat hun boek wordt verfilmd?
Je zou misschien nog, heel naïef, kunnen zeggen dat je een boek toch echt liever op papier leest. Dat zeg ik stiekem ook. Maar over een jaar of 6-7 hebben alle huishoudens in Nederland tenminste één E-reader. Staan er op de gemiddelde notebook zo’n 300 boeken.  Schrijvers in de bijstand. Boeken worden alleen nog maar geschreven in de hoop dat ze daarmee echt mensen kunnen overtuigen. Maar die zijn we snel, zeer snel, zat.

En dan, dan gaan we allemaal deaudt.

Ik heb het een beetje gehad met het nieuws over Wilders. Losers van de PvdA die duizenden woorden kwijt zijn om duidelijk te maken waarom Wilders dan wel niet zo slecht is. Slim het juiste publiek aanspreken (de moralistische, zichzelf rationeel vindende PvdA’er die toch nooit op Wilders zou stemmen, waardoor je hele betoog nutteloos is), en vooral niet zelf eens gaan denken hoe je het beter aan kunt pakken.

Maar zélfs ook die stukjes, die dan weer attenderen dat Wilders zo groot wordt, omdat die altijd weer in het nieuws komt en wél het juiste publiek weet aan te spreken, ben ik een beetje zat.
Nee. Als ik zou willen zou ik nu dit hele berichtje vol kunnen schrijven over Wilders. En de volgende. En die daarna ook. En nog veel meer. Maar dat doen ik niet.
Nee, beste mensen. Dit bericht, gaat niet over Wilders.

Waar ik vrolijk van word, is bijvoorbeeld DIT filmpje. Rutger Castricum gaat met zijn filmploeg weer eens op pad namens geenstijl.tv. De oh zo geniale Rutger. Altijd cynisch, scherp en vervelend. Zo nu en dan word ik verdrietig van de gedupeerden van onze hoogblonde journalist. Dat ze zo onwetend kunnen zijn. Of zooo enorm afgaan tijdens een mediaoptreden. Maar niet deze keer. Een donkere, maar zachte novemberavond in de het-nationaal-museum-hoort-hier-stad Arnhem. Er was niets bijzonders te doen. Of toch wel? Blijkbaar moet er tegenwoordig weer veel boe-geroep zijn bij een partijbijeenkomst. En dus waren er mensen die gingen protesteren tegen Wilders. Bij voorbaat werd ik al een beetje verdrietig. Na het filmpje, echter, was niets van dit verdrietige te merken. En ook niets van de altijd humoristische Rutger.

Deze keer weinig radicale capuchons aan het woord. Deze keer Wilders aanhangers geïnteresseerden die ook gewoon het lef hebben hier voor open te staan. Deze keer open, eerlijke protestanten die niks te verbergen hebben. Die gewoon rustig, duidelijk, frontaal voor de camera, zeggen waarom ze aan het protesteren zijn. Die geen stenen gooien, maar fakkels dragen. Wilders die tussen de onliners door zegt dat hij eigenlijk hartstikke tevreden is met deze aandacht protesten. En een imam die ook nog eens positiviteit uitdrukt.

We kunnen met z’n allen nog jarenlang discussiëren over Wilders. Dat zullen we hoogstwaarschijnlijk ook nog wel doen. Maar wat ik u niet wil onthouden, is dat het open debat dat u in bovenstaand filmpje ziet, wel degelijk iets positiefs is, dat deze man heeft bereikt.

De Sea Shepherds. Wie kent ze niet. Paul Watson en zijn miljoenen volgelingen. Na twee seizoenen Whale Wars op Discovery Channel lijken ze ongekend populair te zijn: Paul Watson en zijn bemanning. Ze jagen in het  jachtseizoen van walvissen. Maar niet op de walvissen, nee op de Japanners. De jappen willen wat walvissen vangen, omdat ze die daar graag eten. De anarchisten van Sea Shepherd zijn het hier niet mee eens, en doen er dan ook alles aan de jacht op walvissen te voorkomen. En dit gaat er soms nog vrij heftig aan toe. De organisatie van Watson lijkt meer en meer aanhangers te krijgen. Een groot deel van de westerse bevolking schaart zich achter hen. Ik ben het hier niet mee eens, met die hele organisatie niet. Dat hele rommeltje is eigenlijk maar quasi-idealistisch tuig. Hieronder leest u waarom.

Bedreigd?

De walvis is bedreigd. Welke walvis? En wanneer is een dier eigenlijk bedreigd? De narrow-minded militanten houden hier niet zo’n rekening mee. Maar ik zal het u, beste lezer, wel even wat makkelijker maken. Onder de walvisachtigen behoren ook bijvoorbeeld orka’s en dolfijnen. Echter wordt in de volksmond met de term ‘walvissen’ de baardwalvissen genoemd: geen (grote) tanden, eten plankton enzeauw. Sea Shepherd roept graag dat al deze baardwalvissen bedreigd worden. Maar aangezien Japan (de aartsvijand van Watson) alleen op dwergvinvissen en gewone vinvissen jaagt, vallen de andere walvissoorten in feite dus niet meer onder de term bedreigde diersoorten.

Dan de aantallen. Japan wil 850 zuidelijke dwergvinvissen, en 50 gewone vinvissen vangen. Als we dan even naar de statistieken kijken, zien we dat er zo’n driekwart miljoen zuidelijke dwergvinvissen zijn. En de gewone vinvissen, waar de samoeraistrijders er 50 van willen, zijn er een stuk of tachtigduizend. Dat is 80,000. In hoeverre deze dieren dan nog met uitsterven bedreigd worden? Ga dat vooral zelf na..

Relevantie

Maar nee, volgens de agressieve boomknuffelaars is het schandalig dat Japan dit doet. Want er zijn internationale regels opgesteld, die Japan in hun ogen keihard schijnt te overtreden. En dus komen ze maar in actie.

Internationale regels. 189 landen op deze wereld hebben toegestemd actief mee te zullen helpen de millenniumdoelen te halen. Vervolgens houden slechts vijf landen (waaronder Nederland) zich aan de VN-doelstelling. Dit krijgt helemaal niet zoveel aandacht. Mensen vinden het schijnbaar een stuk vreselijker dat er jaarlijks een paar walvisjes worden gedood, omdat ze in Japan nu eenmaal graag walvis eten.

Internationale regels. In de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens zijn mensenrechten opgesteld. Mensenrechten die voornamelijk in China keihard worden overtreden. Dertien-jarige meisjes die 16 uur lang (inclusief een half uurtje pauze) onze broeken aan het naaien zijn tegen een hongerloontje. Maar nee, nog steeds zijn er schijnbaar miljoenen mensen die zich toch echt actiever inzetten voor walvissen dan voor deze jonge chinezen.

En de mensen die wél voor achtergestelde positie van de vrouw op de wereld opkomen (millenniumdoelen), of die wél voor die Chinese meisjes opkomen, hebben het fatsoen dit geweldloos te doen. Ik heb nog nooit een lid van Oxfam Novib een flashbang naar het witte huis zien gooien, om maar wat te noemen.

Sea Shepherd mag wel eens gaan nadenken over de toegevoegde waarde van  haar acties aan de maatschappij. En bedenken of er misschien niet ergere dingen zijn op deze wereld, welke misschien wél een (geweldloos) verzet waard zouden zijn. Tot die tijd blijft het quasi-idealistisch tuig: doen alsof je vol idealen zit door de walvisvaarders met harde hand aan te pakken, maar de essentie geheel laat varen. Figuurlijk, dan.

Joop. Het is u niet ontgaan. De opiniesite die moest zorgen voor verscheidenheid op Het Grote Enge Internet. Dat het van belastinggeld wordt betaald, ach, dat doet er helemaal niet toe. Dat Jaap het vrijwel gratis doet, maakt natuurlijk ook niets uit.

Joop. Hét kindje van Fransisco van Jole. De mediaheld die het liefste de rechtse mening van de wereld zou verbannen.

Hijzelf bestrijdt dit echter, en pleit voor een open debat, waarin meningen, ongeacht de kleur, kunnen worden geuit. Zolang er maar geen gescheld in voorkomt, er geen dingen worden gemeld die er niet toe doen en de goede niet sfeer wordt verpest. En dus kiest hij er maar voor om de reacties vooraf te modereren. Schandalig natuurlijk, want op deze manier komt er in werkelijkheid dus niks van al die mooie praatjes terecht. Naast het feit dat Joop helemaal geen artikelen van onbekende schrijvers (lees: onbetaalde) accepteert, ligt er ook nog eens een censuur op de reacties. Deze betreurenswaardige werkelijkheid wordt bevestigd door het verhaal hieronder.

Een weekje geleden. Ik besloot me toch maar eens aan te melden voor Joop. Een beetje reaguren. Verruimende reacties geven, maar dan wel met een ander kleurtje. Helaas. Keer op keer werden mijn reacties gewoon verbannen. Prachtige reaguursels. Zomaar. Hop. Weg. Verwijderd door de blinde, onrechtvaardige censuristen van dit weblog. Maar is het dan écht onmogelijk om mijn reacties door te laten komen? Ik deed mijn best. De meest politiek-correcte, minst toevoegende reactie ooit, had ik, met pijn in mijn hart, geschreven. Een grote opluchting dat díe tenminste wél werd geplaatst. Goed. Vandaag. Weer een dag. Een interessant stukje over de Japanse walvisvaarders en de achterlijke Sea Shepherds. Nouja, het stukje zelf was zo waardeloos als de pest, maar het filmpje van EénVandaag dat erin was geplaatst was wel degelijk interessant. En dus plaatste ik een berichtje. Echter, voordat ik op ‘verzenden’ drukte, maakte ik even een print screen van mijn reaguursel. Gewoon, omdat ik zo’n donkerbruin vermoeden had dat ze zelfs deze reactie niet zouden plaatsen.

(Klikken voor groot)

Dit was dus mijn reactie. De reden dat de schuifbalkjes er raar uitzien, is omdat het niet op één screen paste.

Ik wou eigenlijk nog toevoegen dat ik er zelf ook geen ruk om gaf, maar ik was bang dat ze dat al helemáál niet gingen toelaten.

Anyway, wat we hier dus zien is een verruimende, onderbouwde reactie, die er duidelijk toe doet en waarbij verder keurig aan de regeltjes gehouden is. En, guess what? Mijn reactie wordt NIET doorgelaten. Echter had ik direct na deze reactie gewoon nog een andere reactie gestuurd, om even lekker vanouds te reaguren op een PvdA’er. Ik refreshde even later de pagina, en ik kwam erachter dat die reactie wél werd toegelaten. Ik vergeleek de reacties en vroeg me nu toch echt eens af wat het verschil qua stijl, kleur etc. was. Nog steeds rest mij de vraag waarom die tweede reactie nou wel werd toegelaten. Mag ‘quasi-idealistisch tuig’ niet en ‘narrow-minded barbaren’ wel? Ik kan er niet meer bij.

Nee, Joop is een groot succes. Lekker open en verruimend. Iedereen kan er z’n zegje kwijt. Natuurlijk is het niet meer dan normaal dat de belastingbetaler meebetaalt aan dit geweldige blog, welke echt uniek is.

Nou was er een onderdeel ‘Wat je wordt’, waarin het de bedoeling is dat succesvolle voormalig Elzendalers een stukje schrijven over hun leven toen & nu. De meesten zeggen dan hoe leuk het er wel niet was, wat een hechte band ze wel niet hadden met de leerlingen en docenten, en hoe ver ze nu wel niet gekomen zijn. Hoorcolleges geven ergens in Amerika en daar heel trots op zijn. Of stoer een verhaaltje schrijven over 6 jaar lang over de havo doen, daarna de politiek in gaan, het daar best ver schoppen en toch nog maar net modaal verdienen.

Maar nee, het stukje van Guido Weijers daarentegen, was dan toch wel even wat anders. Vandaar dan ook, dat ik de moeite heb genomen zijn stukje in de rubriek ‘Wat je wordt’ van ons jubileumboek ter gelegenheid van het 60 jarige bestaan van onze school, te citeren.

“Oké. Mijn ego-succesverhaal van carrière als cabaretier laat ik voor wat het is. Dat kan iedereen wel online ergens vinden. Maar die Elzendaaltijd. Dat komt nooit meer terug! Het was begin jaren ’90. De zon scheen nog vaak, lucht was nog schoon en mobieltjes bestonden alleen in science fiction-films. het was al stoer als je een telefoon MET draad in de auto had. Ik heb die tijd inmiddels volledig geromantiseerd, die tijd komt nooit meer terug. Mijn middelbare school. De kelder (dat gore zwarte hol), de bloedhete barakken (al 5 jaar tijdelijk), de conciërges (agenten waren toen nog niet nodig) en dat meisje voor je ‘bij engels’ met een 501 van Levi’s maatje 27-32. Wauw! Elzendaal. Voor de eerste keer verliefd, de eerste keer vlinders in je buik. Iedereen geloofde nog in Milli Vanilli. Schuifelen op een fuif. Zoenen, voor de allereerste keer. Je vriendinnetje naar huis fietsen na school. Of ja, naar huis? Oké, tot de pont naar Afferden. De kelder was geen kantine, maar nog echt een donkere grot waar gerookt werd. Legerjassen en kisten waren cool. We kregen computerles. Fuck windows. MSDOS was de standaard! De eerste keer dronken in Renesse. Apfelcorn was bruut. ‘Show me love’ van robin S werd uitgebracht, ook voor de allereerste keer. Op een zonnige voorjaarszondag op je paarse puch Maxi (maar met macho zadel en expansie-uitlaat!) naar een friettent in Sint Anthonis omdat het mooiste meisje van de school daar werkte. Bibberend een ijsje bestellen en weer terug. Gewoon omdat je er stuiterballen van in je maag kreeg. Happy hardcore was in. Een laatste schooldag met schoolbezettingen, verstopte drank in de struiken en prachtige slotfeesten. Ik was alle dagen verliefd. Op de diploma-uitreiking mocht ik een stukje cabaret doen. Alsof het m’n eerste natte droom was. Ik ontdekte iets nieuws. Mensen moesten massaal om me lachen, voor de allereerste keer. Die dag was de eerste dag van de rest van mijn leven.”

Vroeger zei het overgrote deel van mijn leeftijdgenoten op de vraag: ben je een ochtend- of een avondmens, steevast:   een avondmens. Ik vond het altijd een beetje zielig. Zo van; kijk mij stoer zijn dat ik ’s ochtends en overdag op school geen ruk uitvoer en ’s avonds, in m’n vrije tijd, pas echt tot leven kom en lekker zogenaamd dronken uitga.

Nou voelde ik mezelf niet echt thuis in die redenering. Hoewel het ook bij mij, eerlijk is eerlijk, voor een groot deel wel zo was. Op de vraag wat voor mens ik was, zei ik dan ook, een dagmens. Overdag zijn er genoeg leuke dingen te doen, en alleen ’s avonds leven is toch zonde? Luidde mijn redenering.

Nu moet ik bekennen, dat de realiteit dezer dagen anders ligt. Zo kan ik na school gewoon niet aan m’n schoolwerk beginnen, en begon ik in de proefwerkweek steevast na 8’en te leren. ’s Avonds kom ik eigenlijk pas echt tot leven. Zo schrijf ik mijn stukjes eigenlijk altijd ’s avonds. Overdag komt het er gewoon niet van. Dan pas kan ik mijn aandacht voor dat soort dingen er bijhouden. Dan pas ben ik echt in staat dingen te doen die ik de hele dag heb uitgesteld. Zo ook vandaag. Nadat ik even bescheiden had uitgeslapen, moest ik eigenlijk gaan poetsen. Dit kwam er niet zo van. Hieruit kwam voort dat ik nu dus pas net klaar ben met schoonmaken.

Langzaamaan ben ik gaan accepteren dat ik een avondmens ben.                                                                                                                                                                                                                                           Jammer, want de dag heeft zoveel te bieden.

Nu, een dikke 5 maanden verder, in Het Koude November, twitter ik weleens best vaak. Over de proefwerkweek waar ik nu in zit en alle problemen hierbij. Over muggen doodslaan in het midden van de nacht. Zeggen dat je nu écht gaat slapen en dat je vervolgens nog een pagina aan reply’s voltypt. Bloggers afzeiken en lekker concreet zijn.

Je zou misschien concluderen dat ik een beetje een obsessie heb voor twitter. Dit valt reuze mee. In een minuut kun je makkelijk drie tweets plaatsen, dus als ik tien minuten actief aan het lullen ben… je raadt het al.

Maar waar tweet eigenlijk nog meer over? En met wie? Naast een shitload aan commerciële troep twitter quiz- en statistiek dingetjes is er ook Tweetcloud. Deze houdt in een mooi lay-outje bij waar je het meest over tweet. En als je op een tag klikt, krijg je geen spam, maar kun je gewoon vanuit die gadget zien wat ik over die of dat te vertellen heb. Best grappig, dus.

Dankzij twitter discussieër ik nu dus met de linkse anarchist @Renesmurf, sjans ik met de doodzieke wannabe-fashioncolumnist @Ezmeraldaa, praat ik over de meest nutteloze dingen met de kansloze journalistiekstudent @rjdolislager en ben ik de hartenluchter van de altijd zatte @jeroenip.

Leuk ja, dat twitter. En ook niet iets wat ik een half jaar geleden had verwacht. Dus.